הפרויקט ממוקם בגבולה של יפו העתיקה, בסמוך לתוואי ההיסטורי של החומה, בנקודת מפגש בין המרקם ההיסטורי, העיר והים. נקודת המוצא היא קריאה של יפו כעיר רב־שכבתית, שעברה לאורך השנים תהליכים של הריסה, ניתוק ושינויים חברתיים ודמוגרפיים, אשר יצרו סדקים ברצף העירוני, הקהילתי והתרבותי. הפרויקט אינו מבקש לשחזר את העבר, אלא לפעול מתוך עקבותיו ולייצר המשכיות חדשה בין זיכרון, מקום וחיי יום־יום.
השפה האדריכלית נשענת על רעיון החומה ההיסטורית, אך מתרגמת אותה מגבול מפריד למערכת מחברת. הבינוי מתחיל כמסה רציפה ובעלת נוכחות, ובהדרגה נפתח למערכת של חצרות, סמטאות ומעברים. האורגנית של הפרויקט שואבת השראה מן המרקם ההיסטורי של יפו, ובפרט מן המרקם והבינוי הערבי שנהרס, שהתאפיין בהתפתחות לא אחידה של המסות באמצעות בליטות, גריעות, חצרות והתאמות מקומיות לצרכים ולשימושים. עקרונות אלה מתורגמים לשפה עכשווית של מסות משתנות, פתחים ומעברים, הממשיכה את ההיגיון המרחבי של המרקם ההיסטורי מבלי לשחזר אותו באופן ישיר. ככל שהפרויקט מתקדם צפונה, הבינוי נעשה פתוח ועצמאי יותר, ומייצר מרחבים המאפשרים פעילות קהילתית, מפגש והמשכיות מקומית.
המערכת הפרוגרמטית מבוססת על העיקרון של לומדים, מייצרים ומוכרים. סדנאות מלאכה, שוק, מסחר, גלריות, חללי מפגש ופעילות ציבורית הופכים את התרבות היפואית והערבית מזיכרון בלבד לנוכחות חיה ומתמשכת. באמצעות למידה דרך יצירה ומלאכה מקומית, הפרויקט מחזק את הקהילה והכלכלה המקומית, ובו בזמן מזמין את כלל הציבור להיחשף להיסטוריה ולתרבות של יפו דרך עשייה, שהייה ומפגש.
The project proposes an urban architectural intervention along the edge of Old Jaffa, at a point of intersection between the historic fabric, the contemporary city, and the sea. It begins with a reading of Jaffa as a multilayered city shaped by spatial, social, and cultural ruptures that have affected both the continuity of its urban fabric and the presence of its local community. Rather than reconstructing the past, the project reinterprets its traces through a contemporary architectural framework that seeks to create a new continuity between memory, place, and everyday life.
Within the project, the idea of the wall is transformed from an element of separation into a connective spatial system. It begins as a clear urban mass and gradually opens and dissolves into courtyards, alleys, passages, and lighter architectural elements that preserve a sense of continuity without reproducing enclosure. Through a program based on learning, making, and selling, local crafts and Jaffa’s cultural identity become tools for knowledge, encounter, and the strengthening of the local economy. In this way, the project supports the continuity and expression of the local community while also inviting visitors to experience Jaffa through its living culture and everyday practices.
ينطلق المشروع من قراءة يافا كمدينة متعددة الطبقات، شكّلتها تحولات تاريخية واجتماعية ومكانية تركت أثرًا واضحًا في نسيجها العمراني وفي استمرارية حضور مجتمعها المحلي. عند حدود يافا القديمة، وفي نقطة تلتقي فيها المدينة بالساحل وبمسار السور التاريخي، يقترح المشروع تدخّلًا معماريًا لا يسعى إلى إعادة بناء الماضي، بل إلى استحضار آثاره ونسج استمرارية جديدة تنطلق منها.
يعيد المشروع تفسير فكرة السور، فيحوّله من عنصر يفصل ويغلق إلى بنية تربط وتوجّه الحركة. يبدأ التكوين ككتلة واضحة ذات حضور عمراني، ثم ينفتح تدريجيًا ويتحوّل إلى منظومة من الأفنية، والأزقة، والممرات، والعناصر الخفيفة التي تربط بين أجزاء المشروع وبين المدينة والبحر.
يقوم البرنامج على منظومة من التعلّم، والإنتاج، والبيع، حيث تصبح الحِرف المحلية والثقافة اليافاوية أدوات لنقل المعرفة، ودعم الاقتصاد المحلي، وخلق مساحات للقاء والتبادل. ويفتح المشروع المجال أمام الجميع للتعرّف على يافا من خلال ثقافتها الحيّة، وذاكرتها، وممارساتها اليومية.
