מקום מחזיק יותר מסיפור אחד.
כולנו קוראים את המרחב הבנוי מדי יום. בצילום, בבדיחה או במם נחשפים פערים בין מה שתוכנן לבין מה שמתרחש בפועל. הקריאות הללו נושאות חוויה, ביקורת, זיכרון וידע מקומי הייחודיים לכל אחד ואחת. שכבות הקשר רבות מלוות את תהליך התכנון, וריבוי ההקשרים חשוב להבנה, לתכנון וליצירת מקום.
הפרויקט מבקש לתת לריבוי הזה מקום בתכנון, ולהחזיק יחד באופן קוהרנטי קריאה תרבותית, הקשרים של מקום, שפה אדריכלית ותהליכי שיפוט וקבלת החלטות.
פלטפורמה השתתפותית (״מגחכים על העיר״), מערכת תרגום וירטואלית (Cuboid Studio) והדיאגרמות הנוצרות באמצעות שיטת עבודה הקושרת בין השתיים מעניקות לעקרונות הללו צורה ומאפשרות לקריאות לעבור בין מרחבי ייצוג שונים.
כל מעבר הוא פעולה של תרגום: הוא מעניק משקל לזה, משנה את האחר ומשאיר דבר־מה מאחור — השינוי הוא אך חלק טבעי במערכת. המקור, הקריאה, ההצעה וההכרעה מתועדים ונשארים גלויים. כך ניתן לבחון כיצד משמעות נעשתה ליחס, וכיצד יחס נעשה לתכנון אפשרי — לצורת הסתכלות שונה.
הומור, הרמוניה ואבסורד נמצאים בלב הפרויקט. הופעתם נגלית ברגע שבו משתבש הקשר בין כוונה לשימוש, כשהמוכר נעשה מעט זר, וכשמתגלה לפתע אפשרות לקריאה שונה של המקום. ממים מאפשרים זאת באופן טבעי, ועל כן משמשים ככלים במערכת התרגום.
אוצר מילים גאומטרי המבוסס על יחסים מתמטיים קלאסיים לצד ״התשובה להכול״ יוצר קרקע משותפת במרחב הווירטואלי, המכילה את השינוי, האדפטציה והעל־זמני. פרשנות התרגום — בידי המשתמש.
פֹּה־אתיקה מציע שיטה, כלי תכנוני שבו ההקשר מתרחב מעבר למה שניתן למדוד, הביקורת משתתפת בתכנון, והפרשנות נותרת פתוחה לעריכה ולהמשך.
A place holds more than one story.
We all read the built environment every day. Whether through photos, jokes or memes, gaps are revealed between what was planned and what happens in practice. These readings carry experience, criticism, memory and local knowledge unique to each of us. Many layers of context accompany the design process, and their multiplicity is essential to understanding, designing and creating a place.
The project seeks to give this multiplicity a place within design, coherently holding together cultural readings, contexts of place, architectural language and processes of judgement and decision-making.
A participatory platform ("Giggletecture"), a virtual translation system (Cuboid Studio) and the diagrams produced through a working method that connects the two give form to these principles and allow readings to move between different spaces of representation.
Every transition is an act of translation: it gives weight to one thing, transforms another and leaves something behind — change is a natural part of the system. The source, reading, proposal and decision remain documented and visible. This allows us to examine how meaning becomes a relation, and how a relation becomes a possible design — a different way of seeing.
Humour, harmony and absurdity lie at the heart of the project. They emerge when the relationship between intention and use is disrupted, when the familiar becomes slightly strange, and when another reading of a place suddenly becomes possible. Memes enable this naturally and therefore serve as tools within the translation system.
A geometric vocabulary based on classical mathematical relations alongside "the answer to everything" creates common ground within virtual space, capable of holding change, adaptation and atemporality. The interpretation of the translation remains in the hands of the user.
POETIKS proposes a method, a design tool through which context extends beyond what can be measured, criticism participates in design, and interpretation remains open to editing and continuation.
المكان يحمل أكثر من قصّة واحدة.
جميعنا نقرأ البيئة المبنيّة كلّ يوم. في صورة، أو نكتة، أو ميم، تتكشّف الفجوات بين ما خُطّط له وما يحدث فعلًا. تحمل هذه القراءات تجربة ونقدًا وذاكرة ومعرفة محليّة خاصّة بكلّ واحد وواحدة منّا. ترافق طبقات كثيرة من السياق عمليّة التصميم المعماريّ، وتعدّد السياقات مهمّ للفهم وللتصميم ولصناعة المكان.
يسعى المشروع إلى منح هذا التعدّد مكانًا في التصميم، وإلى الجمع بتماسك بين القراءة الثقافيّة، وسياقات المكان، واللغة المعماريّة، وعمليّات الحكم واتّخاذ القرار.
منصّة تشاركيّة («Giggletecture»)، ومنظومة ترجمة افتراضيّة (Cuboid Studio)، والرسوم التخطيطيّة الناتجة عن منهج عمل يربط بينهما تمنح هذه المبادئ شكلًا وتتيح للقراءات الانتقال بين فضاءات تمثيل مختلفة.
كلّ انتقال هو فعل ترجمة: يمنح وزنًا لهذا، ويغيّر ذاك، ويترك شيئًا ما خلفه — وما التغيير إلّا جزء طبيعيّ من المنظومة. المصدر والقراءة والاقتراح والقرار موثّقة وتبقى مرئيّة. هكذا يمكن أن نفحص كيف صار المعنى علاقة، وكيف صارت العلاقة تصميمًا ممكنًا — طريقة مختلفة في النظر.
الفكاهة والتناغم والعبث في قلب المشروع. يتجلّى حضورها حين يختلّ الرابط بين القصد والاستخدام، وحين يصير المألوف غريبًا قليلًا، وحين تنكشف فجأة إمكانيّة لقراءة مختلفة للمكان. تتيح الميمات ذلك بطبيعتها، ولذلك تُستخدم بوصفها أدوات في منظومة الترجمة.
مفردات هندسيّة تقوم على علاقات رياضيّة كلاسيكيّة، إلى جانب «الجواب عن كلّ شيء»، تخلق أرضًا مشتركة في الفضاء الافتراضيّ، تحتضن التغيير والتكيّف واللازمنيّة. تأويل الترجمة — بيد المستخدم.
يقترح مشروع بويتيكس منهجًا: أداة تصميميّة يتّسع فيها السياق إلى ما يتجاوز ما يمكن قياسه، ويشارك فيها النقد في التصميم، ويبقى التأويل مفتوحًا للتعديل والاستمرار.
